Ekspozita e fundit e diplomantes së Parsons ofron një kundërpërgjigje ndaj turpit trupor, duke krijuar forma skulpturore të trupave të margjinalizuar.

Është një e shtunë me diell në Nju Jork, e atyre ditëve që të zgjojnë me buzëqeshje dhe një dëshirë djegëse për të dalë jashtë. Është mjaftueshëm ngrohtë për të veshur pantallona të shkurtra, por edhe mjaftueshëm freskët sa të mos djersij gjatë ecjes, mot perfekt. Jam rrugës për në Lower East Side, drejt Galerisë Hannah Traore, me ndjenja të përziera ankthi dhe entuziazmi. Besimi im në fuqinë e parehatisë më shtyn drejt ekspozitës më të re të Misha Japanwala, Sarsabzi, një eksplorim i guximshëm i formës njerëzore që refuzon idetë e “papërsosmërisë” dhe turpit të vendosur mbi trupat e margjinalizuar.

Ekspozita është një zgjerim i serisë së saj Topographies, ku ajo përdor silikonin për të krijuar forma skulpturore të gjalla të trupave femërore dhe jodixhotomike, duke i çliruar ato nga kufizimet dhe gjykimet. Veprat që mbushin muret e galerisë janë forma të derdhura nga një seri thirrjesh publike dhe së shpejti do t’u shtohen edhe një mur i mbushur me forma thithash. Japanwala po zhvillon sesione të hapura për publikun, për të nderuar Zahra Khan, e cila mori pjesë në thirrjen e parë të artistes një ditë para një masektomie të dyfishtë. Dhe pikërisht atje jam nisur unë, për të krijuar formën e thithës sime.

Natën para se të shkoj, ndërsa ndjek ritualet e mia të zakonshme të mbrëmjes, më lind dëshira për t’u përgatitur estetikisht. Mendimi se së shpejti do ta shfaq trupin tim dhe do ta ruaj formën e tij më nxit të kërkoj përsosmëri. Por çfarë bën dikush për t’u përgatitur për një derdhje të thithës së vet? Në çfarë forme dua të mbahem mend? Papritur kuptoj se ky është krejt i kundërt me arsyen që më çon në galeri. Qëllimi im nuk është ta paraqes trupin në gjendjen e tij më perfekte, por ta nderoj ashtu siç është, në çdo gjendje që paraqitet.

Kur hap dyert e galerisë, jam gati të refuzoj idetë që kam përvetësuar që nga dita kur interneti i tha vetes sime 10-vjeçare çfarë ishte “thigh gap”-i dhe pse duhej ta kisha. Në hapësirën e bardhë të galerisë më godasin ngjyrat e ndezura të veprave, forma trupi prej silikoni që Japanwala i ka shndërruar në skulptura të fuqishme. Kur e takoj në katin e poshtëm, ngrohtësia e pranisë së saj fillon të zbusë tensionin në trupin tim. Nervat më qetësohen nga atmosfera dhe nga rreshti i formave të thithave që ndodhen përreth. Frika që ndiej ndërsa përgatitemi së bashku është ajo e njëjtë me njerëzit që kanë qenë në vendin tim më parë, një frikë që Japanwala e njeh shumë mirë.

Gjatë procesit të krijimit të Sarsabzi, ajo më tregon se ishte fiksuar pas një fjale: blemish (njollë, papërsosmëri). Fjalori i Oksfordit e përkufizon si “një shenjë e vogël ose një e metë që prish pamjen e diçkaje”. Kur Japanwala mësoi këtë përkufizim, u trondit nga ashpërsia e gjuhës që përdorim çdo ditë për të përshkruar shenjat e jetës mbi trupat tanë. Praktika e saj na nxit t’i qasemi këtyre shenjave me kujdes e respekt, jo me turp apo përbuzje.

Ulem në tavolinë ndërsa ajo peshon dhe përzien silikonin e gjelbër e blu në një tas plastik. Ndërkohë që përgatit përzierjen ku thitha ime do të zhytet së shpejti, bisedojmë për origjinën tonë, përvojat në shkollën e artit dhe përçarjen midis artistit dhe audiencës. Sapo ka përfunduar Java e Modës në Nju Jork, dhe tema e këtij kontrasti më mundojnë shumë kohët e fundit, si është të jesh pjesë e një industrie të ndërtuar mbi fantazinë, ndërsa shikon demokracinë dhe botën të rrënohen në kohë reale.

Ajo më rrëfen për përvojën në Armory Show, panairin e artit që mbahet çdo vjeshtë në qendrën Javits. Vetë thelbi i punës së saj është të sfidojë sistemet e shtypjes dhe kastës, prej të cilave shumë njerëz në botën e artit, koleksionistë, historianë, kuratorë, përfitojnë në një mënyrë apo tjetër. Kjo është dilema e shumë artistëve: si mund të mbash një praktikë që kundërshton pabarazinë, në një industri që ekziston pikërisht falë asaj pabarazie?

Një mënyrë me të cilën Japanwala arrin ta mbajë të qëndrueshme këtë përballje është duke vendosur trupat e margjinalizuar në qendër të çdo vepre. Trupat femërorë dhe jodixhotomikë që ajo derdh nuk janë thjesht muze, ata janë shtëpi e rezistencës dhe shpresës që përshkon gjithë krijimtarinë e saj. Topografitë e saj kanë një cilësi magjepsëse, një natyrë teksturore që të tërheq vëmendjen, duke të ftuar të ndjekësh peizazhet skulpturore nga një pore silikoni në tjetrën. Por bukuria e vërtetë e veprës nuk qëndron vetëm në formën përfundimtare, por në procesin e krijimit të saj.

Para se të largohem, ajo më shëtit nëpër galeri, duke më treguar detajet e preferuara dhe momentet emocionale të procesit të saj. Më tregon historinë e një gruaje që, kur erdhi për seancën e saj, ishte fillimisht e frikësuar se mos shenjat e shtrirjes do të dukeshin në formën përfundimtare. Por kur iku, i tha Japanwala-s se shpresonte t’i shihte ato të pranishme në skulpturën finale.

Kalova më pak se 45 minuta të mëngjesit tim të së shtunës me Misha Japanwala, pesë minuta prej tyre e përkulur mbi një tavolinë me thithën time në një tas të vogël silikoni, por ajo kohë e shkurtër më përballi me turpin tim personal. Ndoshta thjesht doja të largohesha me ndjenjën se kisha përqafuar misionin e saj: të ofroja trupin tim ashtu siç është, me të gjitha papërsosmëritë. Ndoshta ato pesë minuta të përkulur ishin koha që më duhej për pak reflektim. Ndoshta format e thithave që rreshtonin dyshemenë përreth meje ishin një mënyrë për t’u çliruar nga vetmia e turpit. Ndoshta ishte një përzierje e të trejave dhe akti i thjeshtë i të qenit në trupin tënd, i tokëzuar nga ndjesia e silikonit kundër lëkurës dhe nga vetëdija për çfarë po ruan ai material, që shkakton një rindërtim të brendshëm.

Në fund, më çon përpara një peizazhi me nuanca të verdha, i valëzuar e i përthyer sipas kontureve të trupit burimor. Personi që zotëron këtë trup kishte harruar të hiqte një fasho nga barku para se të niste seancën e formësimit, duke lënë një gjurmë katrore të ngritur në sipërfaqen e derdhur. Ky “aksident” prek zemrën e ekspozitës thelbin e asaj që Japanwala synon me Sarsabzi. Me Topographies, ajo i rikornizon këto “njolla”, këto papërsosmëri që “prishin sipërfaqet tona”, duke i kthyer në shenja nderi, shenja që celebrojnë transformimet tona të pafundme, medalje për triumfin që quhet jetë.

Nga Flora Medina