Drita të kuqe që pulsojnë si një rrahje e madhe zemre.
Një bas që nuk dëgjohet thjesht me veshë, por ndjehet si një valë që të përshkon trupin, qelizë pas qelize dhe në qendër të skenës, një zemër gjigante neon e kuqe, që ndriçon sfondin urban.
Kështu nis një tjetër kapitull i Tiranës që nuk fle.
Në nëntokën e Sheshit “Skënderbej”, aty ku mbi sipërfaqe kalimtarët shëtisin mes hapësirave të qytetit pa e ditur çfarë ndodh poshtë këmbëve të tyre, qindra të rinj vendas dhe të huaj, e shndërrojnë hapësirën urbane në një univers pulsues muzike, lirie dhe energjie kolektive.
Kjo ishte “The Dance of Love” një natë që nuk premtoi thjesht argëtim, por një përjetim.
Kontrasti është i menjëhershëm.
Lart, qendra e Tiranës, e qetë, e zakonshme, pothuaj e përmbajtur.
Poshtë, një realitet tjetër.
Teksa zbret drejt ambientit të parkimit të sheshit, muzika fillimisht duket si një jehonë e largët. Pastaj, hap pas hapi, ajo bëhet gjithçka. Basi përshkon ajrin si një puls dhe ti e kupton menjëherë se kjo nuk është thjesht një festë. Është një frekuencë.
Siguria është e para gjë që bie në sy. Kontrolli nis që në hyrje dhe vazhdon në mënyrë diskrete mes turmës, duke krijuar një ndjesi qetësie që e bën energjinë të rrjedhë lirshëm. Përkundër paragjykimeve të zakonshme, komuniteti techno shfaqet si një nga më paqësorët dhe më pozitivët, një hapësirë ku miqësitë lindin spontanisht, ku përkatësia nuk varet nga statusi, origjina apo preferencat e çfarëdoshme personale.
Këtu, të gjithë janë pjesë e së njëjtës rrahje.
Pak nga pak pista mbushet. Nga shkallët zbresin valë të reja njerëzish, grupe miqsh që qeshin, individë që humbin në mendimet e tyre, turistë që kërkojnë ritmin e qytetit.
DJ Traumer, i ardhur posaçërisht për këtë event, është emri që tërheq vëmendjen e natës. Tingulli i tij është i dallueshëm, një rrymë e thellë, elektrizuese, që nuk të kërkon ta dëgjosh, por të dorëzohesh.
Një nga ndjekësit e tij e përshkruan kështu:
“Muzika e Traumer nuk është diçka që thjesht e dëgjoj, është diçka në të cilën shpërbëhem. Çdo groove është një korridor i fshehtë, një labirint i gdhendur në heshtje, ku ritmi bëhet gjuha e përjetësisë. Tingulli i tij është si një lutje që digjet ngadalë, një trans që më çon përtej vetes, në kufirin mes ëndrrës dhe kujtesës. Ta dëgjosh është si të ecësh zbathur në tokë të shenjtë, çdo hap i brishtë, por i pafund. Në botën e tij, koha nuk mat minuta, por zbulesa. Dhe unë, një endacak i hijeve, gjej në muzikën e tij një shtëpi sekrete.”
Ai buzëqesh, kthehet nga miqtë e tij dhe vazhdon të kërcejë.
Një kulturë që flet pa fjalë
Techno nuk është thjesht muzikë instrumentale. Është një gjuhë pa fjalë, një komunikim i drejtpërdrejtë mes ritmit dhe emocioneve.
Mund të jesh i lumtur, i trishtuar, i dashuruar apo në mes të një fillimi të ri, pista nuk kërkon shpjegime. Trupi thjesht sinkronizohet.
Në këtë hapësirë, të rinjtë krijojnë një univers të vetin. Veshjet janë një spektakël më vete, silueta futuristike, aksesorë që reflektojnë dritën, grim artistik që duket si një instalacion i lëvizshëm. Nga larg duken si yje rock-u, por nga afër secili është një univers unik estetik.
Edhe mënyra e të kërceurit është personale.
Dikush me sy të mbyllur, në një dialog të heshtur me ritmin.
Dikush tjetër duke shpërthyer në energji mes miqve.
Të gjithë në të njëjtën hapësirë, secili në botën e vet.
Dekori është minimalist, urban, por simbolik.
Pas DJ booth-it, një zemër gjigante neon e kuqe, me formë që kujton linjat gjeometrike të një loje Tetris, si një puzzle emocionesh që bashkohet në një tërësi. Në anët e saj, dy fjalë që përcaktojnë natën: Dance dhe Love.
Dashuria ndjehet në ajër, jo vetëm mes çifteve, por si një ndjenjë kolektive, dashuri për muzikën, për lirinë, për momentin.
Pas pandemisë, Shqipëria është shfaqur gjithnjë e më shumë në hartën e eventeve të mëdha techno. Ajo që dikur dukej një skenë e largët europiane nga Berlini tek Milano, sot pulson edhe në Tiranë. Madje shpesh janë vetë europianët që vijnë për ta përjetuar këtu.
Ora afrohet 04:00.
Turma thërret njëzëri: “Edhe një!”
Askush nuk dëshiron të largohet. Stafi, i dashur dhe i buzëqeshur, lëviz mes njerëzve si pjesë e së njëjtës festë. Nuk ka ndarje mes shërbimit dhe publikut, vetëm energji e përbashkët.
Kur muzika ndalet, mbetet ajo që vetëm netë të tilla mund të japin, një lodhje e bukur, e mbushur me adrenalinë dhe kujtime. Disa kërkojnë “after-party”. Të rinjtë nuk janë ende gati të ndalen.
Sepse këtu, kërcimi nuk është thjesht lëvizje. Është mënyra për të lëshuar stresin, për t’u arratisur nga rutina, për të përqafuar pasigurinë e jetës me ritëm.
Rinia që feston veten
Enter Events ka arritur sërish të krijojë një natë që do të mbahet mend gjatë, një natë që bashkon profesionistë, studentë, artistë, mësues, ekonomistë, mjekë, psikologë, marketerë, madje edhe politikanë të rinj.
Një brez i tërë që feston rininë e vet, jo me zhurmë të zbrazët, por me ritëm, identitet dhe komunitet.
Sepse nën Sheshin “Skënderbej”, në zemrën e qytetit, Tirana nuk kërceu, ajo rrahu si një zemër e vetme.
