Ka shfaqje që të godasin, ka shfaqje që të trazojnë dhe ka shfaqje që të grisnin nga brenda, duke të detyruar të shohësh drejt e në sy një të vërtetë që zakonisht e mbajmë në gjysmerrësirë. “Gruaja me sirtarë”, drama e Anisa Markarian-it me regji të Suela Bako-s, është pikërisht ky lloj arti, një organizëm i gjallë, i zhurmshëm, që merr frymë përmes traumave kolektive dhe flet me një zë që s’mund të shuhet. Por mbi të gjitha, kjo shfaqje është një altar i një interpretimi: Vesa e Mimoza Marjanakut.

Kjo nuk ishte thjesht përgatitje profesionale. Ishte një zhytje në abyss, një vendim për të hyrë në një territor emocional ku shumë aktorë për arsye të kuptueshme, hezitojnë. Por Marjanaku nuk heziton, ajo u jep spektatorëve një rol të “luajtur” jo si personazh, por si plagë.

Rrallë ndodh që një aktore të arrijë këtë shkallë transformimi, ajo nuk e interpreton dhunën, ajo e përçan në frymë, nuk e tregon frikën, ajo e mban në duar, nuk e rrëfen heshtjen, ajo e gëlltit, derisa publiku ndihet i detyruar të marrë frymë me të.

Roli i Vesës është një labirint psikologjik, një terren emocional ku vetëm aktorët më të stërvitur guxojnë të ecin. Mimoza Marjanaku çon në një tjetër nivel mënyrën se si përballet një aktore me traumën, e trajton si një substancë të gjallë. Në secilën skenë, ajo jep një interpretim që kombinon:
Ngrirjen e viktimës me atë shikimin bosh që është më i zhurmshëm se ulërima.
Shpërthimet e zhvendosura emocionale, që nuk vijnë rrufe të papritura, por si presion i akumuluar.
Sarkazmën që Marjanaku e përdor me finesë brilante për të treguar çmendurinë e normalizimit të dhunës.
Erosin e deformuar, që ajo e balancon në fije të hollë mes neverisë dhe ritualit të zakonshëm të viktimës.
Fajin e brendësuar, që i jep rolit një shtresë të tretë, më të errët, më të sinqertë.

Ky interpretim nuk është vetëm mjeshtëri, është një studim psikologjik i gjallë mbi traumën. Aktorja luan si një motor emocional me tri cilindra: traumën personale, traumën e trashëguar, dhe traumën e normalizuar shoqërore. Dhe çdo cilindër punon me precizion kirurgjikal.

Në momente të caktuara, publiku kthehet në një lloj kolektivi terapeutik të heshtur që detyrohet të përballet me narrativën e Vesës, jo si histori, por si pasqyrë.

“Gruaja me sirtarë” nuk kërkon të tregojë histori. Ajo të shkundë, thërret dhe të shqyen. Interpretimi i Mimoza Marjanakut është i një intensiteti të tillë që i ngjan hapjes së “Kutisë së Pandorës”, një çlirim i energjive të zeza, të pashpjegueshme, që gratë i mbajnë mbyllur në sirtarët e heshtjes.

Mimoza Marjanaku, me interpretimin e Vesës, jep rolin më të fuqishëm të karrierës së saj deri tani, jo sepse është i bukur, por sepse është i vërtetë, jo sepse është i arrirë, por sepse është i pamëshirshëm.

Ai rol nuk luhet, por përjetohet. Dhe publiku e përjetoi bashkë me të. Ky është ai lloj interpretimi që e çon një aktore drejt hapjes së portave të reja artistike, drejt roleve me peshë, drejt një niveli tjetër të artit dramatik.

Ky është ai rol që s’harrohet, sepse nuk e kujton, e ndjen si një shenjë në lëkurë, si një plagë që je i detyruar ta shërosh.