Jay-Z i ka mbajtur mendimet për vete për pjesën më të madhe të dekadës së fundit. Por në një intervistë të rrallë për GQ, ai i vendos të gjitha në tavolinë, duke reflektuar mbi muzikën, biznesin, familjen dhe jetën, 30 vite pas publikimit të Reasonable Doubt.
Nga Frazier Tharpe
Fotografia nga Rashid Johnson
24 mars 2026
Në vitin 2002, gjatë një freestyle tashmë klasik në Hot 97, Jay-Z repoi: “Edhe në mungesë, prezenca ime ndihet. Kjo duhet të të tregojë që jam mbreti, asgjë tjetër.” Si shumica e vargjeve të tij, edhe këto, më shumë se 20 vite më vonë, duken profetike dhe ende më të fuqishme.
Teksa hip-hopi, kultura pop dhe vetë fryma e kohës ecin përpara, ekziston një figurë qendrore tek e cila rikthehemi vazhdimisht, ndonjëherë edhe më shumë kur ai përpiqet të tërhiqet. Kanë kaluar nëntë vite që nga albumi i tij i fundit solo (4:44), gjashtë vite nga projekti i fundit ku ka marrë pjesë dhe afro katër vite nga vargu i tij monumental në “God Did”. Ideja është e qartë, ai nuk ka qenë aktiv.
Por ndërsa fansat kërkojnë muzikë të re, qoftë edhe një pjesëmarrje në një album të shumëpritur, kultura vazhdon të vendoset nën ombrellën gjithnjë në zgjerim të Jay-Z. Reperi yt i preferuar ka shumë gjasa të jetë në biznes me Roc Nation. Super Bowl, nën mbikëqyrjen e tij, nuk ka qenë kurrë më i diskutuar. Bizneset që ka ndërtuar, Armand de Brignac, D’Ussé, Tidal, e kanë kthyer në një miliarder të vetëkrijuar. Dhe kur ka dashur të ngjitet në skenë kohët e fundit, e ka bërë këtë në turne globale me bashkëshorten e tij, Beyoncé.
Tridhjetë vite pas albumit të tij të parë, një moment që do të shënohet në qershor me përvjetorin e Reasonable Doubt—Jay-Z, tashmë 56 vjeç, është më me ndikim se kurrë. Por rrugëtimi nuk ka qenë pa polemika dhe sfida. Së fundmi, një padi civile e ngritur ndaj tij në fund të vitit 2024, e cila më pas u tërhoq, pati një ndikim të fortë emocional.
GQ: Si do ta vlerësoje vitin 2025?
Jay-Z: Ishte i vështirë. Shumë i vështirë. Isha i thyer emocionalisht. Jam i lumtur që e prekëm menjëherë këtë, që ta heqim nga rruga. Isha vërtet i goditur nga gjithçka që ndodhi. Jemi në një kohë ku duket sikur pasojat nuk mendohen mjaftueshëm, sepse gjithçka është kaq e menjëhershme.
Ajo çështja [padia] më mori shumë energji. Isha i zemëruar. Nuk kam qenë kaq i zemëruar prej kohësh, një zemërim i pakontrollueshëm. Nuk i bën dikujt diçka të tillë pa qenë absolutisht i sigurt. Dikur kështu ishte. Duhej të ishe shumë i sigurt para se të hidhje akuza të tilla mbi dikë, sidomos mbi dikë si unë.
E mora shumë rëndë. Por e dija që do ta kalonim, sepse nuk ishte e vërtetë. Dhe e vërteta, në fund, gjithmonë fiton.
GQ: Kur ndihesh kështu, si rikthehesh dhe bëhesh sërish Jay-Z?
Jay-Z: Nuk e di. Kjo është gjëja e parë që po bëj, në fakt. Ishte si: mjaft kemi luajtur në mbrojtje. 2026 është sulm.
GQ: Nga vjen ai shpirt sfidues që të shtyn përpara?
Jay-Z: Nga lagjja. Duke parë njerëzit që luftonin kundër gjithçkaje që kishim përballë. Ishte një ndjenjë: do ta bëjmë vetë. Duhet ta bëjmë vetë.
GQ: Kur doli Reasonable Doubt, sa ndikim pati realisht?
Jay-Z: Nëse nuk ke qenë aty, sot sheh statistika dhe analiza. Por nëse ke qenë, nuk është as diskutim. Kudo që shkoje, në çdo makinë, dëgjohej Reasonable Doubt.
GQ: A e mban mend çfarë këngësh dëgjoheshin më shumë?
Jay-Z: Qëndroje në rrugë dhe dëgjoje makinat që kalonin “Ain’t No…” ose “D’Evils”. Pastaj në klube dëgjoje “Ain’t No N-gga” pa diskutim. Ishin ato këngë që ndalonin botën.
GQ: A ishte zhgënjyese që nuk more një kontratë në atë kohë?
Jay-Z: Jo, isha i refuzuar, jo i dorëzuar. Çdo derë mbyllej, por unë besoja tek vetja. Në çdo refuzim mendoja: ata nuk e kuptojnë vizionin.
GQ: A ka gjëra që je i lumtur që nuk i dije atëherë?
Jay-Z: Po, sigurisht. Është si të kalosh një dhomë në errësirë dhe më pas ndez dritën dhe sheh gropa e gjarpërinj. Naiviteti të ndihmon të kalosh.
GQ: Kur kuptove që gjithçka ndodh për një arsye?
Jay-Z: Kam lexuar shumë libra herët. Por edhe kisha jetuar shumë para se të hyja në industri. Dhe gjithmonë pyesja veten: pse ndodhi kjo?
GQ: Si e përballove emocionalisht gjithë atë situatë?
Jay-Z: Ende po e përballoj. Është një gjë e tmerrshme t’ia bësh dikujt. Por pata njerëzit e duhur rreth meje. Një rreth të sigurt, njerëz që më duan vërtet.
GQ: Si është atësia për ty tani?
Jay-Z: I jep kuptim gjithçkaje. Gjithçka. Më pëlqen t’i çoj në shkollë, t’i marr. Gjithçka ka më shumë vlerë.
GQ: Si e sheh suksesin dhe kritikat ndaj teje?
Jay-Z: Gjithë jetën dëgjova për ëndrrën amerikane, që mund t’ia dalësh. Pastaj kur ia del, të thonë që je shitur. Unë bëj art dhe sigurohem që paguhem për të.
GQ: Si e sheh botën sot?
Jay-Z: E shoh siç është, jo siç do të doja të ishte. Jam realist. Nëse do të ecësh përpara, duhet të përballesh me realitetin.
Në këtë intervistë për GQ, Jay-Z nuk ofron thjesht reflektime mbi të kaluarën. Ai jep një pasqyrë të një njeriu që, edhe pas 30 vitesh në majë, vazhdon të evoluojë, duke mbetur një nga figurat më të rëndësishme të kulturës globale.
GQ: Si spektator, çfarë mendove për përplasjen e vitit 2024 mes Kendrick dhe Drake?
Jay-Z: “Do të jap një përgjigje që ndoshta nuk do të të pëlqejë. Ose ndoshta po, po supozoj. Janë katër shtylla të hip-hop-it: breakdance, graffiti, DJ-ing dhe battling. Breakdance nuk është më në qendër të rap-it; madje është bërë sport olimpik. Pra, kjo ka marrë fund,” thotë ai duke qeshur. “Graffiti është i bukur në vende të caktuara, por nuk është më pjesë aktive e hip-hop-it. DJ ishte dikur në qendër, ishte Jazzy Jeff and the Fresh Prince, Eric B. dhe Rakim. Sot as nuk e njohin DJ-në për gjysmën e artistëve. Dhe shtylla e fundit është battling. Ne e duam emocionin dhe më pëlqen përplasja artistike, por në ditët e sotme ka aq shumë negativitet që vjen me të, sa ndonjëherë do të doje të mos ndodhte fare.”
GQ: Vërtet?
Jay-Z: “Tani, njerëzit që pëlqejnë Kendrick-un e urrejnë Drake-un, pavarësisht çfarë ai publikon. Është kthyer në një sulm ndaj karakterit të tij. Nuk e di nëse më pëlqen kjo. Nuk e di nëse është e dobishme për zhvillimin tonë, sidomos për mënyrën si përfundon e gjithë kjo, veçanërisht në rrjetet sociale.”
GQ: Pra, “ushtritë” e fansave që luftojnë?
Jay-Z: “Është shumë. Po përfshihen edhe fëmijët. Nuk më pëlqen kjo. Tingëlloj si një i vjetër që drejton gishtin, por mendoj se mund të arrijmë të njëjtin rezultat përmes muzikës, me përplasje artistike, por më shumë përmes bashkëpunimeve sesa duke shkatërruar gjithçka. Dikur funksiononte sepse nuk kishte rrjete sociale. Bëhej beteja, ishte argëtuese dhe pastaj vazhdohej përpara. Tani, nuk e di nëse mund të funksionojë me teknologjinë që kemi.”
GQ: Sepse zë shumë hapësirë?
Jay-Z: “Po, zë shumë hapësirë. Është si të përpiqesh të shkatërrosh jetën e njerëzve. Nuk e di nëse ia vlen në këtë pikë. Më pëlqen ideja që morëm kaq shumë muzikë në një periudhë kaq të shkurtër. Por gjithçka rreth saj ishte si: ‘Kjo po na kthen disa hapa pas.’ Ne kemi evoluar kaq shumë saqë—po, po e them—nuk e di nëse battling duhet të jetë ende pjesë e kulturës. Ne u rritëm nga breakdance. E duam graffiti-n. Dikur, puna e MC ishte të tërhiqte vëmendjen te DJ… Sot dua të dëgjoj çfarë po thotë reperi.”
Jay-Z: “Tani shtylla e fundit është battling, dhe këto janë të gjitha gjërat që vijnë me të. E urrej që kam këtë këndvështrim. Vërtet. Sepse e di si tingëllon. Por kështu ndihem.”
Jay-Z: “Ka qartë një agjendë për të heshtur zërat në komunitetin tonë, një agjendë e fortë e djathtë,” tha ai më vonë në një mesazh. “Dhe kultura po bashkëpunon me këtë, në emër të kësaj etjeje të çmendur të ‘stan’-eve për të pasur gjithmonë një palë kundër. Po jetojmë kohë të çuditshme. Jam kurioz si do të zhvillohet kjo!”
GQ: Pra, konflikti në një farë mënyre u shtri edhe te ty, apo jo? Njerëzit e morën personale faktin që zgjodhe Kendrick-un për Super Bowl, sikur kishe marrë anë.
Jay-Z: “Zgjodha artistin që pati një vit të jashtëzakonshëm. Mendoj se ishte zgjedhja e duhur. Ç’lidhje kam unë me ata të dy që përplasen? Ç’lidhje ka kjo me mua? Le të bëjnë çfarë të duan. Ata tërhiqen të gjithë brenda, sikur çdo njeri është pjesë e një komploti për të minuar Drake-un, mendoj. Por është si… çfarë dreqin? Unë jam Jay-Z! Me gjithë respektin për të. Unë jam Hov. Me respekt. Nuk ka sens. Nuk mund të jetë thjesht që këta dy njerëz nuk e pëlqejnë njëri-tjetrin? Mendoj se kjo ka kohë që po zien, ashtu siç ishte mes meje dhe Nas. Nuk ndodhi në Summer Jam, ajo nisi me ‘Lex with TV sets, the minimum.’ Ishte një seri gjërash që çuan deri aty. Në fakt, e kam pak peng atë, sepse më pëlqen shumë Nas. Është njeri shumë i mirë.”
Jay-Z: “E kuptoj që është pak hipokrite, duke pasur parasysh sa beteja kam pasur vetë, dhe natyrën e ‘Super Ugly’. Duhet rritje për të arritur në këtë pikë, sepse edhe unë kam bërë budallallëqe!”
GQ: Mbaj mend që isha rreth 10 ose 11 vjeç kur ndodhi kjo.
Jay-Z: “Duhej të zgjidhje një anë?”
GQ: Unë isha në anën tënde.
Jay-Z: “Po, qartë.” [qesh]
GQ: Por qëndrimi im ishte: nuk mund t’u kërkoja prindërve të më blinin Stillmatic, por do ta merrja hua dhe do ta digjitalizoja, sepse nuk mund të mohoja ‘One Mic’.
Jay-Z: “Je si: ‘Dua ta dëgjoj, por nuk do ta mbështes.’ Jam i kujdesshëm sepse gjithmonë dëgjoj atë personin që ankohet për kulturën e re. Dhe gjithmonë kam qenë si: ‘Mbylle gojën. Ti e pate kohën tënde.’ Kështu që jam shumë i kujdesshëm të lejoj njerëzit të bëjnë gjënë e tyre.”
GQ: Kështu ndihesh tani? Të lejosh këtë brez të bëjë gjënë e vet?
Jay-Z: “Po, bëni gjënë tuaj. E pranoj të gjithën. Besoj që ju do ta çoni në drejtimin e duhur.”
GQ: E nise Roc Nation në 2008. Në vitet që pasuan, mendon se është kthyer në një platformë që nxit frymën e pavarësisë që kishe me Roc-A-Fella?
Jay-Z: “Po, shpresoj. Po bëjmë korrigjime gjatë rrugës, por kemi shumë informacion, shumë ‘kode’ që duam t’i ndajmë. Gjëra që na morën 30 vite për t’i arritur, shpresoj që t’i marrin të tjerëve 10, ose edhe 5. Po përqafojmë gjithçka që është e re. Kjo është arsyeja pse jemi larguar disi nga modeli tradicional i label-it drejt një modeli shpërndarjeje, sepse kjo është ajo që u duhet njerëzve sot. Por mund të mos e dish çfarë vjen më pas. Ne e dimë. Dhe kjo është vlera që sjellim.”
GQ: Në vend që të thuash: “Je i nënshkruar me mua.”
Jay-Z: “Po, dhe ‘ne do të kurojmë karrierën tënde në këtë mënyrë’. Nuk kam qenë kurrë rehat me këtë. Shprehja e artistit duhet të jetë e tij. Unë tërhiqem mbrapa. Mendoj se kjo është ajo që ndodhi me J. Cole. Narrativa është që nuk e donim Cole. Jo, ne besuam tek ai aq sa për ta lënë të gjejë rrugën e vet. I mori pak kohë, por e gjeti.”
GQ: Ishte diçka që duhej ta mësoje? Sepse Cole tregon se dikur doje ta ulje me Stargate, e kështu me radhë.
Jay-Z: “Po i jepja një mundësi që ta merrte talentin e tij dhe t’ia tregonte sa më shumë njerëzve, por në mënyrën e vet. Nuk i thashë: ‘Ja kjo këngë nga Stargate dhe do ta nxjerrësh patjetër.’ Siç e detyrova Bleek të bënte ‘Memphis Bleek Is…’”
Jay-Z: “Bleek është si vëllai im i vogël, ai duhet të më dëgjojë. Por për J. Cole, ai duhet të gjejë drejtimin e vet dhe unë do t’i jap mjetet. Stargate kanë bërë hite gjigante me Rihanna, Wiz Khalifa ‘Black and Yellow’. Këngët më të mëdha në botë. Nuk do të shkosh të ulesh me ta? Në rregull.”
GQ: Si është marrëdhënia jote me Cole këto ditë?
Jay-Z: “Nuk kam asnjë ndjenjë negative për të. Në fakt jam shumë krenar për atë që ka arritur.”
GQ: Kur erdhe, po flisnim për mixtape. Duket se ende e ndjek muzikën si fans.
Jay-Z: “[DJ] Clue ma dërgoi, në fakt, jo Cole. Jam fans i hip-hop-it dhe kësaj kulture. Dëgjoj gjithçka. Luaj gjithçka. Dëgjoj këngë që shumica e njerëzve nuk i kanë dëgjuar.”
GQ: Dua të kthehem te ideja për të bërë gjërat në mënyrën e duhur, edhe kur bëhet fjalë për pasurinë. Një nga vargjet e tua më të forta për mua është: “In the race to a billion…” Pra, cila është përgjigjja? A është një luftë e vazhdueshme për ta ruajtur veten?
Jay-Z: “Morali yt përcakton kush je. Morali yt nuk përcaktohet nga një shumë parash. Dhe nëse po, cila është ajo shumë? Kur fillon? Nëse ka një kufi si ‘të gjithë milionerët janë të këqij’, atëherë në 999 mijë jam i mirë? Nuk ka kuptim. Unë u bëra i suksesshëm në mënyrën e vështirë, pavarësisht sistemit. Gjithçka ishte kundër meje. Talenti im përballoi çdo pengesë dhe kështu arrita suksesin. Dhe me atë sukses, kam bërë gjëra që kam dashur të bëj, që kanë ndihmuar shumë njerëz. Dhe kjo është më e rëndësishmja—gjërat që beson dhe me të cilat përputhesh. Sepse një person me më shumë para mund të bëjë më shumë të mira. Është zgjedhje. Po jetojmë në botën reale. Me sistemin që kemi, çfarë do të bësh?”
GQ: Ekziston ende perceptimi publik që të gjithë miliarderët janë të këqij. Si e sheh këtë tension?
Jay-Z: “Do të të jap përgjigjen e sinqertë: nuk ka asnjë tension. Nuk më intereson fare çfarë thua.” [qesh] “Njerëzit sillen siç duan të sillen, nuk ka të bëjë me shumën e parave. Është si një justifikim për të demonizuar një grup njerëzish, pa rregulluar sistemin që ekziston. Paratë mund ta përforcojnë diçka, por ti do të sillesh ashtu gjithsesi.”
GQ: Po për këtë periudhë që e ke quajtur “all offense”? Si do të dukej një album i madh i Jay-Z sot?
Jay-Z: “Nuk e di ende. Nuk e di. Por e di që kemi mjaftueshëm negativitet tani. Nuk e di çfarë duhet të krijoj që të më përmbushë dhe të më bëjë të lumtur, sepse kjo është më e rëndësishmja. Thjesht duhet të jem i sinqertë me atë që ndjej dhe ku jam. Ndoshta po e mendoj shumë. Ndoshta po e ndal veten nga krijimi. Çfarëdo qoftë, duhet të jetë një reflektim i vërtetë i asaj që ndjej. Kur përpiqesh të krijosh diçka që u pëlqen të tjerëve, aty ngecin shumë artistë. Dhe njerëzit e ndiejnë këtë, sepse nuk është autentike. Thjesht duhet të bëj diçka të përjetshme që e dua vërtet.”
GQ: Dikur the se një miliarder rus të tregoi që kishte një kat më të lartë në hotel se ai ku qëndroje, dhe kjo të mësoi që gjithmonë ka një nivel tjetër. A ndihesh sikur ke arritur majën, apo ka ende nivele?
Jay-Z: “Hapi tjetër është të zotërosh ndërtesën, jo, ti po qëndron në hotelin tim. Gjithmonë ka një nivel tjetër për sa kohë je gjallë. Mendoj se nëse mbetesh kureshtar në jetë, pavarësisht çfarë bën, do të vazhdosh të ecësh përpara. Sa kohë je kureshtar, nuk do të ngecësh kurrë. Gjithmonë do të ketë një nivel tjetër.”
KREDITET E PRODUKSIONIT TË GQ:
Fotografia nga Rashid Johnson
Stili nga Mobolaji Dawodu dhe June Ambrose
Flokët nga Nakia Rachon
Produksioni nga Camp Productions