Fizika kuantike prej kohësh ka tronditur mënyrën se si e shohim botën. Ajo na tregon se ajo që ne e quajmë “e ngurtë”, tavolina, karrigia, trupi ynë, në fakt nuk është aspak e tillë. Në nivelin më të vogël të materies, çdo gjë përbëhet nga valë energjie që pulsojnë, jo nga grimca të vogla të fiksuara.

Elektronet, protonet dhe ndërtuesit e tjerë të atomeve nuk ekzistojnë si toptha të vegjël që rrotullohen në hapësirë. Ato shfaqen më shumë si re probabiliteti, zona ku energjia luhatet dhe merr formë vetëm kur vëzhgohet ose të paktën kështu besojmë. Ky zbulim sugjeron se struktura e realitetit është e lëngshme, dinamike dhe e ndërlidhur në mënyrë të thellë, krejt ndryshe nga mënyra e zakonshme se si e perceptojmë botën.

Nëse kjo është e vërtetë, atëherë gjithçka që ekziston nuk është një shumëllojshmëri objektesh të ndara, por një gjë e vetme: një fushë e bashkuar energjie.

Por këtu lind pyetja e madhe: nëse realiteti është ndërtuar mbi potencialin e pastër, a duhet të shfaqet edhe në botën tonë materiale si i tillë?

Pas 16 vitesh kërkimesh dhe reflektimesh mbi këtë temë, një gjë del e qartë: ndikimi që ndërgjegjja jonë ka në ndryshimin e realitetit material është shpesh i vogël dhe, mbi të gjitha, i paparashikueshëm.

Dhe kështu mbetet një enigmë përfundimtare: nëse gjithçka është një, pse aftësia jonë për ta formuar këtë njësi është kaq e kufizuar?