Nga makeup-i praktik te krijesat mitologjike, The Odyssey tregon edhe një herë se Christopher Nolan preferon që aktorët të kenë diçka reale përpara kamerës.

Nëse The Odyssey duket në ekran si një udhëtim gjigant në botën e mitologjisë greke, pas kamerave historia është po aq interesante. Christopher Nolan dhe ekipi i tij nuk u mbështetën vetëm te CGI për të krijuar universin e Homerit. Përkundrazi, filmi përdor një kombinim të jashtëzakonshëm të efekteve praktike, prosthetics, makeup-it, konstrukteve fizike dhe efekteve vizuale, duke i dhënë aktorëve mundësinë të reagojnë ndaj elementëve realë në set.

Luisa Abel dhe arti i transformimit

Në qendër të këtij procesi qëndron Luisa Abel, drejtuesja e departamentit të makeup në film. Sipas krediteve të produksionit, Abel drejtoi departamentin e makeup-it, ndërsa ekipi i saj u shpërnda në mënyrë rajonale nëpër vendet ku u xhirua filmi.

Dhe kjo nuk ishte një detyrë e vogël. The Odyssey u xhirua për 91 ditë në gjashtë vende dhe kërkoi një produksion gjigant ndërkombëtar. Në vend që të lëvizte një ekip të vetëm makeup-i nga një shtet në tjetrin, Abel krijoi ekipe të dedikuara në lokacione të ndryshme, duke i trajnuar dhe koordinuar ato për të ruajtur të njëjtën estetikë përgjatë gjithë filmit.

Kur makeup-i bëhet pjesë e efektit special

Një nga shembujt më interesantë është transformimi i John Leguizamos në Eumaeus, shërbëtorin besnik dhe të verbër të Odiseut.

Për ta plakur personazhin, ekipi përdori aplikime praktike prej silikoni, veçanërisht rreth qafës dhe poshtë syve. Flokët dhe vetullat e aktorit u zbardhën, ndërsa lentet e kontaktit u përdorën për t’i dhënë syve pamjen e kataraktit. Rezultati ishte aq fizikisht realist sa lentet ndikuan edhe në shikimin real të Leguizamos gjatë xhirimeve.

Ky është pikërisht lloji i detajit që e bën një efekt praktik kaq interesant: nuk është thjesht diçka që duket reale në ekran, është diçka që aktori e përjeton fizikisht gjatë performancës.

Një nga momentet më të çuditshme: shndërrimi në derr

Pa zbuluar shumë për ata që ende nuk e kanë parë filmin, një nga momentet më të paharrueshme lidhet me personazhet që përballen me magjinë e Circes.

Himesh Patel, i cili luan Eurylochus, ka folur për eksperiencën e xhirimit të skenës ku personazhi i tij përfshihet në këtë transformim absurd dhe mitologjik. Për një film që mund të kishte zgjedhur lehtësisht një zgjidhje tërësisht digjitale, qasja e produksionit ishte shumë më fizike.

Këtu qëndron edhe një nga sekretet e The Odyssey: efekti praktik nuk do të thotë domosdoshmërisht “pa CGI”. Në shumë raste, krijuesit ndërtojnë fillimisht diçka reale në set dhe më pas përdorin VFX për ta përfunduar, zgjeruar ose transformuar atë.

Kjo qasje i jep kamerës, dritës dhe aktorëve një pikë reale reference.

Dhe pastaj është Scylla…

Një nga krijesat më të famshme të mitologjisë greke është Scylla dhe mënyra se si Nolan e trajtoi këtë krijesë është një shembull perfekt i filozofisë së filmit.

Produksioni përdori një sistem pneumatik praktik në anije për të ngritur aktorë dhe stunt performers në ajër, ndërsa vorbulla e ujit u krijua praktikisht me mjete fizike. Vetë krijesa Scylla, megjithatë, u realizua me CGI.

Pra, skena nuk është thjesht “aktorë para një green screen-i”. Një pjesë e rëndësishme e kaosit që shohim në ekran ekzistonte realisht në momentin e xhirimit.

Nolan kundër detit dhe deti fitoi disa herë

Një tjetër shembull i obsesionit të filmit me realitetin është vetë deti.

Për skenat detare, ekipi përdori kushte reale atmosferike, anije dhe mjete fizike për të krijuar ndjesinë e një stuhie të vërtetë. Në disa sekuenca, përdorimi i varkave të zjarrit për të goditur anijen me sasi të mëdha uji ndihmoi në krijimin e dallgëve gjigante. Vetëm qendra e vorbullës u realizua me efekte kompjuterike.

Nolan e ka përshkruar punën në det si një nga sfidat më të mëdha logjistike të produksionit. Dhe kjo duket edhe në film: deti nuk sillet si një sfond i bukur digjital. Ai duket i paparashikueshëm, i dhunshëm dhe fizik.

Pse gjithë kjo ka rëndësi?

Sepse The Odyssey nuk përpiqet thjesht të të tregojë një histori të vjetër në një mënyrë moderne.

Filmi kërkon të të bëjë ta ndjesh atë histori.

Një aktor që ka një prosthetic real në fytyrë, një trup që tërhiqet nga një mekanizëm pneumatik, ujë që godet realisht një anije apo një det që nuk mund të kontrollohet plotësisht, të gjitha këto krijojnë diçka që CGI-ja, sado e avancuar, e ka më të vështirë ta simulojë: një reagim fizik real nga aktori dhe kamera.

Dhe kjo është arsyeja pse puna e Luisa Abel është kaq interesante. Makeup-i në The Odyssey nuk është thjesht “makeup”. Është pjesë e gjuhës vizuale të filmit, një urë mes aktorit, efektit special dhe botës mitologjike.

Në fund, ndoshta kjo është edhe magjia e vërtetë pas The Odyssey: sa më fantastike bëhet bota në ekran, aq më shumë ekipi duket se është përpjekur ta ndërtojë atë me duart e veta.

The Odyssey është një film i Christopher Nolan, me Matt Damon, Anne Hathaway, Tom Holland, Zendaya, Robert Pattinson, Lupita Nyong’o dhe një kast të gjerë ndërkombëtar. Filmi u xhirua me teknologji të reja IMAX dhe me një kombinim të madh të efekteve praktike dhe vizuale.

Një epikë e vjetër. Një produksion gjigant. Dhe shumë më tepër “reale” nga sa duket në ekran.